Ballet in Centre Céramique


Het Orlando Festival is “like a box of chocolates”. Gisteren luisterde ik naar een pianist en violist die tijdens hun optreden een opmerkelijke bonbon wisten te presenteren en dat allemaal in de open akoestiek van het Centre Céramique. Voor mij toch een kathedraal met boeken.

De uitvoering begon met Beethoven’s Sonate voor piano en viool, nr. 5 op. 24, maar daarin zat voor mij geen enkele verrassing of voldoening. Het tweede werk was de Sonate voor viool en piano nr. 2 van Ravel, dit klonk al een stuk beter. De toegift was prima, maar de enige praliné was de “Suite italienne”.

De opzet van een suite is een reeks van dansen in dezelfde toonsoort. Dat verklaart misschien waarom Stravinsky voor deze compositie teruggreep op zijn eigen ballet “Pulcinella” dat weer geïnspireerd was op muziek van Pergolesi. Toen-dus-en-want, het is een stuk dat soms  eenvoudig klonk maar het zeker niet was. Heerlijk het verrassende plot dat een spanning bij je teweeg brengt omdat je niet weet wat je kan verwachten maar het zeker wel wil weten. Een werk vol tempowisselingen en onregelmatige ritmes, vreemde noten, gekke technieken en asymmetrische accenten.

Kortom het was  de prachtige uitvoering van Stravinsky’s “Suite italienne” die indruk op me maakt. Het mooie samenspel resulteerde in onverwachte klanken en Caroline Kaart zou gezegd hebben: “trek de dansschoentjes maar weer aan”.

Russisch bad in Sittard


Dit weekend stond mijn vizier gericht op het Orlando Festival. Op hun website zag ik dat er een optreden gepland stond in Sittard en als oud-inwoner wilde ik hier graag naartoe. De locatie was mij onbekend, terwijl ik toch negen jaar in deze stad heb gewoond. Vaak langsgefietst, dat dan weer wel. In ieder geval, op zondagmiddag stapte ik het prachtige Mariapark-complex aan de Oude Markt binnen. Neogotiek zo goed bewaard gebleven met prachtige details en mooie bedankteksten van gelovigen, wat een mooie plek voor een klassiek optreden.

Het optreden werd verzorgd door het Life Quartet, een kwartet van Russische Masterclass studenten. Zodra ze begonnen te spelen, voelde ik het. Het was tijd me weer eens lekker onder te dompelen in klassieke muziek. Ook al waren de eerste tonen van het strijkkwartet soms wat verrassend. Het eerste stuk was namelijk het Dissonanten Kwartet van Mozart (KV465), een complex werk dat netjes werd gespeeld maar niet echt los kwam. Soms vroeg je je af of het wel een dissonant was die je hoorde.

tch bosHet tweede stuk was van Tchaikovsky, niet mijn favoriete componist, maar dat is misschien wel de schuld van de film-vertolking van Richard Chamberlain. De Liturgische Mis vind ik prachtig en vanaf nu hoort het Strijkkwartet nr. 2 op. 22 hier ook bij. Dit stuk componeerde hij in Moskou. Destijds trok hij veel op met nationalistische componisten,  folklore en volksmelodieën zullen hem ongetwijfeld geïnspireerd hebben.

De strijkers vlogen er in ieder geval met veel energie in, alsof de heimwee naar hun land ze inspireerde en al snel zat ik op het puntje van mijn stoel en genoot. Ik voelde de energie mijn rug en armen prikkelen en liet me meevoeren met de muziek. Ik zag de welbekende Russische bossen en rivieren voor me, voelde de onrust van oorlog en verlangde net zoals de componist naar vrede, zag mijn eigen wereld voor me en keerde weer terug bij de bossen, zie ik daar nu een beer? Na de heerlijke uitgesproken finale was ik blij maar ook teleurgesteld want het was al voorbij.

Mijn tip voor jullie, ga a.s zondag genieten in het openlucht theater in Valkenburg van het Life Quartet want dan spelen ze dit strijkkwartet nog een keer.

 

Een mus onder Valkenburgs bladerdak


Afgelopen zondag zat ik tot mijn grote plezier in het openluchttheater in Valkenburg om daar van de muziekvoorstelling “Vive Piaf” te genieten. Want als we het dan toch over klassiekers hebben, Edith hoort hier zeker bij. Tot deze middag was ik me er niet van bewust hoeveel invloed Edith Piaf heeft gehad op de muziek. Zo hoorde ik de “Aan de Amsterdamse grachten” voorbij komen.

Het theater zelf is inmiddels 100 jaar oud, getekend door architect Cuypers, die erin slaagde van de “Heksenkeuken” een podium met tribunes te maken. Het heeft meer en minder glorieuze jaren gekend en is nu weer een mooie locatie. Een plezierige plek om in de buitenlucht, met poncho’s beschermd tegen de regendruppels, naar muziek te luisteren.

2016-07-31 17.47.55Vandaag was dat dus Nadja Filtzer die met begeleiding aan de hand van de liederen het levensverhaal van Edith Piaf vertelde. Al bij de eerste toon hoorde ik dat het meer zou zijn dan dat. Nadja en musici lieten al snel blijken de gevoelige snaar te kunnen raken en dat beviel me wel. Als ik eerlijk ben moet ik bekennen dat ik van Edith Piaf niet zoveel weet. Ik heb veel geleerd. Over het begin van haar carrière, haar gat in de hand, de truien die ze haar minnaars breide, maar vooral het drama in haar leven, de moeilijke start, de zoektocht naar de liefde en de mooie muziek die ze heeft gemaakt.

Het meest aangrijpende moment van de voorstelling, was het geluidsfragment waarin werd verteld over het vliegtuigongeluk waarin Marcel, de grote liefde van Edith Piaf kwam te overlijden, waarna Ne Me Quitte Pas werd gezongen. Nou dat raakte een paar snaren. Alles bij elkaar was het een mooie voorstelling, de levenslust van Edith Piaf en haar rauwe karakter werden goed overgebracht en uiteraard werden liederen als Milord, Non, Je ne Regrette Rien, Padam Padam en La Vie en Rose gespeeld. Ik kende toch meer van haar muziek dan ik dacht. Sommige liederen werden in het Nederlandse gezongen en dan bleek de Amsterdamse toonval van Nadja, leuk.

De volgende afspraak in de open lucht is het Orlando Festival, ik verheug me er al op.

Vinylfreude in Wien


Een tijdje geleden mijmerde ik nog over Wenen, de vele mooie muziek en mijn favoriete café aldaar. Welnu, ik ben er weer geweest en wat was het leuk. Samen met mijn geliefde Christel (alias Kik) hebben we aan het Weense infuus gehangen. Alle operahuizen waren gesloten en daarom gingen we op zoek naar andere vormen van muziek. De beste bron bleek de vele LP-winkels in het 7. Bezirk “Neubau”. Temidden van talloze hippe winkels die producten aanboden waar ik allang niet meer aan gedacht had, of had gezien of in een setting die toch echt weer anders is dan toen.

Het werd me langzaam duidelijk. De 70’s zijn weer helemaal terug, de kleuren, kleding, de meubels en de muziek. Als je goed naar de muziek uit die tijd luistert, valt je op hoe goed die was. Je kan de beste bands vergelijken met strijkkwartetten. Toewijding, vakmanschap, originaliteit, anders denken, allemaal prachtige elementen uit die tijd. Dus deze keer niet naar klassieke muziek geluisterd maar naar klassiekers uit de 70’s. Mijn platenverzameling is er een stuk uitgebreider en kleurrijker door geworden.

De oogst van Wenen: Tot mijn grote vreugde heb ik nu weer een goed exemplaar van Neil Diamond’s “Hot August Night”. “Hello to all those treepeople out there”, wat een juweel is die dubbelaar toch. Of disco-dansen op de soundtrack van Saturday Night Fever, “Stayin Alive”. Voor de vrolijke noot, de Duitse schlagers uit die tijd zijn beter dan je denkt. Freddy Quinn of Heino? Laat maar komen. Ligt je voorkeur meer in Frankrijk, Dalida met “Paroles, Paroles.”

Dus-toen-en-want, het Weens-infuus bleek heel voedzaam. Om de tijdreis te completeren gingen we langs bij Prückel. Typische bediening, lekkere Wienerschnitzel en de pianiste speelde evergreens uit … natuurlijk de 70’s, genieten dus.

Romantiek in Maastricht


Het was helaas een tijdje geleden dat ik in de gelegenheid was een concert bij te wonen, maar gelukkig kwam het er afgelopen zaterdag weer van. Op het programma: La Bohème van Puccini, uitgevoerd door Opera Zuid. De locatie: Theater aan het Vrijthof in Maastricht. Zowel stad als werk staan bekend als romantisch en dat werd nog eens versterkt door de aanwezigheid van mijn vriendin. Net zoals ik, houdt ook zij van klassieke muziek. En dan is het toch heerlijk om weg te zwijmelen bij de belevenissen van de armlastige kunstenaars Rodolfo, Marcello, Colline en Schaunard en hun tegenspeelsters Mimi en Musetta.

In de eerste akte, op de zolderkamer, zingt Rodolfo het prachtige “Che gelida manina” waarop Mimi met haar “Mi chiamano Mimì” reageert. Met volle overtuiging gezongen, treft de liefde Mimi en Rodolfo in het hart en ik weet, dit wordt een hele mooie avond. De zaal zit overigens bomvol en gaat lekker mee met de opera wat een spontane en oprechte sfeer oplevert.  Het is kortom genieten geblazen. In de tweede akte geeft Musetta een showtje weg met “Quando me’n vo”. Want een vrouw zo mooi heeft recht op passende schoenen. Derde acte, in de sneeuw voor Café Momus, het ene stel (Rodolfo en Mimi) gaat uit elkaar. Het andere stel zet hun woede tegen elkaar (Marcello en Musetta) om in passie. De vierde akte begint vrolijk, de kunstenaars beginnen te dansen totdat Musetta binnenkomt met slecht nieuws en Mimi weer het toneel betreedt.

Boheme_04-300x200@2x
Mimi’s gevecht tegen haar ziekte. Foto van Opera Zuid

Het einde van La Boheme is dramatisch. Mimi verliest het gevecht tegen haar ziekte en neemt hartverscheurend afscheid van haar Rodolfo. Het publiek is geroerd en ondanks dat thema’s uit de eerste acte worden herhaald om de herinnering aan gelukkige tijden levend te houden, heeft iedereen tijd nodig van dit drama bij te komen.

Het was een prachtige voorstelling. Ik kijk naar rechts, naar Kikki, en realiseer me: mijn ster van de avond zit naast me.

Vakantiegedachten


Al een paar dagen probeer ik een kleine vakantie te plannen, doel: rust, zee en zon. Niet te lang, niet te bijzonder, alleen even de winter van me afschudden. Dat kan mijn lijf heel goed gebruiken. Maar als ik de opties de revue laat passeren komt telkens weer Wenen naar voren. Geen zee, niet altijd zon, maar wel rustgevend. Ik zie pruecklmezelf weer zitten in mijn favoriete Weense café Prückl. De naam alleen is voor mij al genoeg me op vakantie te wanen. Een instituut van de Weense koffiehuis-cultuur en hiervoor door de Unesco erkend. De inrichting, tijdloos is het verkeerde woord. Zodra je binnen bent, lijkt het of je door de teletijdmachine van Brabas enkele decennia terug bent gestuurd. Uiteraard serveren ze heerlijke koffie met een strudel (maar ook tal van andere lekkernijen). Bijzonder is de sfeer, de bediening, de aanwezigheid van muziek en de live-optredens.

De laatste keer dat ik er was, ging ik ’s avond naar de opera De Tsarenbruid van Rimsky-Korsakov, een uitvoering door het Bolshoi theater. Het verhaal gaat over tsaar Ivan IV (die na het overlijden van zijn vrouw Anastasia laat zien tot welke verschrikkingen hij in staat is). De tsaar kiest in deze opera een nieuw bruid, de mooie Marfa, die eigenlijk wilde trouwen met haar jeugdliefde maar dat gaat dus niet door.

Het is een echt Russische opera met een zeer dramatisch verhaal en een hoofdrol voor de bas. In het begin was ik zeker niet onder de indruk. Hoewel technisch erg goed gezongen en de muziek mooi was, kwam het verhaal voor mij maar niet op gang. Gelukkig kwam in de tweede akte een aantal zangers naar voren die door hun lichtvoetige optreden de opera voor mij tot leven brachten. Deze zangers bleken, jawel we zijn in Wenen, vooral Mozart te zingen en dit was hoorbaar, want: lichter, dansbaarder. Alles bij elkaar was de opera heel gedenkwaardig. Mooi is de ingetogen “waanzinaria” van Marfa, die gek is geworden door vergif en denkt dat ze wakker is geworden van een nachtmerrie. Daarna komt de schurk tot inkeer.

Ja, ik moet nodig weer die kant op